در کوله بار غریبی ها
اندوه های تهیدستند

مثل غبار فراموشی
در این زمانه سرمستند

من بی گناه نمی مانم
تا چشم های شما مستند

آن ها همیشه همان بودند
این ها همیشه همین هستند 

اينجا كه بوي علف مي دهد هنوز
آن چوبدستي چوپان مان كجاست

در حيرتم چقدر خدا دار ... نه نه
ترديد مي وزد ايمان مان كجاست

بر سنگفرش حادثه تكثير مي شويم
اين كوچه چيست؟ خيابان مان كجاست؟

از هر چهار راه به ديوار مي خوريم
راهي به مقصد زندان مان كجاست

يخ بسته آه نفس گير خسته ام
درياي گرم پريشان مان كجاست 

ای پنجره های خسته راهم بدهید
یا باز شوید، یا پناهم بدهید

من می شکنم میان این درد بزرگ
یک بغض به اندازه آهم بدهید

بی بهار و بهانه می خوانم
درد را با ترانه می خوانم

از همين روزهای بی طاقت
صبح را جاودانه می خوانم

اين همه دردهای بی پايان
همه را دانه دانه می خوانم

تو مرا بی دليل می رانی
من تو را عاشقانه می خوانم

دلخوشم با ترنم تو
که تو را سرخوشانه می خوانم

ساده و بی رياست دل من
ساده و صادقانه می خوانم

همه شعرهای من هستی
که چنين بی نشانه می خوانم

نام كوچك تو سال هاست

            روي خاطرات ما

                جوانه كرده است

لحن دلنشين تو

    خواب را نشانه كرده است

با تو آب و آفتاب را

حرف هاي بي شمار بي جواب را

                       مرور مي كنيم

با غرور و افتخار

      روي شانه هاي تو

          تكيه مي كنيم

انتهاي اين بهار

برگ و بار مي دهي

در خيابان هاي تهران

           تكانده مي شوم

 حتي اگر شاعر باشم

*

شعرهايم را با صداي بلند

                        مي خوانم

*

خيابان هاي تهران

هر روز بالا و پايينم مي كنند

دلشوره هايي كه تعارف نمي كنند

*

خودم را جا گذاشته ام

حتي اگر شاعري باشم

كه روزي خورشيد را

در قافيه جا مي داد

*

دست هايم ميله هاي اتوبوس را

محكم چسبيده است

تا خود را برآورده سازم

من

شعرهايم را فروخته ام

تا شاعري باشم

كه شعرهايش

در انبوه مسافران مترو

*

ميان اين همه آوازهاي خارج

و بوق هاي بي سرانجام

حال شاعري بي سرزمينم

كه عشق را

بي هيچ بهانه اي مي خواند

من چله نشین غزل چشم تو هستم
چشم از همه غیر از غزل چشم تو بستم

افتاده ام اینجا و امیدم به کسی نیست
تا کی برسانی غزلی ناب به دستم

تو دورترین خاطره زمزمه من
شیرینی آن روزه که آن روز شکستم

احساس من این است که لبخند مدامی
احساس تو این است که لبخند گسستم

از دین تو تا مذهب من فاصله ای نیست
تو آینه، من آینه و آه پرستم

شنبه، چارشنبه
          فرق نمی کنند
پنجشنبه، دوشنبه
            بی تفاوت اند
تمام برگ های تقویم را می کنم
و بر آن یادداشت می نویسم
همه روزها سیاه است
            وقتی نباشی
کدام روز قرار گذارم؟
کدام روز قرار بگیرم؟

این که مجوز کتاب شعرت را بعد از حدود یک سال و نیم دوندگی بتوانی از وزارت ارشاد بگیری بزرگترین عیدی محسوب می شود. آن هم برای شعرهایی که برخی طی دو دهه اخیر بارها در مطبوعات، مجلات و جنگ ها چاپ شده اند. شعرهایی که وبال حس و عاطفه ام بودند و مجال نفس کشیدن را از من گرفته بودند. بالاخره مجوز "لطفاً حرکت کنید" صادر شد و نشر قو  ان شاالله تا پیش از نمایشگاه کناب آن را منتشر خواهد کرد.    

آتیش بپا می کنه نا مروت
سرتاپای آدمو می سوزونه

من که دلم یه گوشه افتاده بود
مث یه مرده فارغ از زمونه

تو اومدی اونو هوایی کردی
کشوندی دنبال خودت، بمونه!

وقتی که گفتم که چقد می خوامت
خندیدی و گفتی به من دیوونه

چشت اگه چه ناز و مهربونه
الان یه جور دیگه می چزونه

نمی دونم بگم یا نه دردمو
چشت خودش حرفا مو خوب می خونه

قرار گذاشتیم که پیشم بمونی
بعد بخونیم شعرا رو دونه دونه

یهو زیرش زدی عزیز دلم
عیب نداره پیش خودم می مونه

دوست دارم خودت اینو می دونی
تو هم اگه داری نگیر بهونه

روزای خوب تموم می شن عزیزم
نذار که داغش برامون بمونه

بازم خودت صلاحتو می دونی
خدا خودش همه چیو می دونه

هنوز همون کفتر خونگیتم
منتظرم بپاشی آب و دونه

تو عشق من می مونی تا قیامت
عشقی که قیمتش یه کم گرونه

 بي تو صد مرثيه خوانديم نشد

بغض بر بغض رسانديم نشد

 مثل ده سال تب بي خبري

داغ بر سينه نشانديم نشد

 نام تو زمزمه بودن من

تا دم صبح كشانديم نشد

 پشت لبخند تو باران جاري ست

زير اين پنجره مانديم نشد

باز من ماندم و يك حسرت زرد

كه در اين شهر تكانديم نشد