دريا آبي است

آسمان آبي است

اما من سياه را دوست دارم

زمين خاكستري است

اما من سياه را دوست دارم

جنگل سبز است

اما من سياه را دوست دارم

خورشيد زرد است

اما من سياه را دوست دارم

ماه سفيد است

اما من سياه را دوست دارم

          چشم هاي تو چقدر سياه است!

باز هم بهار

مثل پارسال

           بی قرار

مثل سال های دور و دیر

                            دلپذیر

مثل عمرهای رفته

                            ناگزیر

باز زخم تازه ای

                    شکوفه زد

زخم های شانه ام را

                       باد

                           برد

کوه

     تا خورشید را

                   از یاد

                           برد

دشت و غبار

مشک و آب

نام هایی

که جاوید شدند

           در چشم تو

           در دست تو

جهان همچنان

به حیرت می چرخد

و غبارها

غیرت و مروت را

               جار می زنند.

تو کیستی که مرا بی بهانه دوست می داری

بهانه های مرا عاشقانه دوست می داری

تو کیستی که در این غربت غبارآلود

غروب درد مرا جاودانه دوست می داری

چقدر فصل مرا رنگ زرد پاشیدند

چقدر سبز مرا این زمانه دوست می داری

تو را عزیزتر از هر چه شعر می دانم

مرا عزیزتر از هر ترانه دوست می داری

مرا رها کن از اینجا که سخت دلتنگم

اگر که نام مرا بی کرانه دوست می داری

به ياد مهربانی های قيصر امين پور

بيرق مان با باد رقصيد

روزی که روزنامه ها

همه شاعر شدند

و تصوير بلندش را

به ايهام

          سرودند

بيرق مان با باد رقصيد

تا در آسمان منتشر شود

تا در آسمان تکرار شود

تا در آسمان

        آخرين ترانه اش را

                         بخواند

بيرق مان با باد رقصيد

تا شاعران

ملتمسانه

باران را هجا کنند

و خدا را

       به نام او

         صدا کنند.

کسي آن طرف ها صدايم نکرد

و با دست تو آشنايم نکرد

براي خوشامد به چشمان تو 

کمي شرم هم چشم هايم نکرد

کمي خنده، گاهي تبسم ولي

 حيا لحظه اي هم رهايم نکرد

مگر لحظه استجابت نبود؟

چرا دست هايت دعايم نکرد

کسي دست گرمي به دوشم نزد

و از آن طرف ها صدايم نکرد

                                       1373

هر روز

خودم را مرور می کنم

تا فراموش نشوم   

شب

- هنگام تقسيم نان -

آسمان را

به دست هايم

       می بندم

             1374

 لبخند تو از برق نگاهت پيداست

از شانه زخمی ات گناهت پيداست

با آن که شبی در آسمان رقصيدی

بر آب نماز صبحگاهت پيداست

                     به ياد شهيد عباس اسلامي

تو روشني سپيده بودي عباس

شب هاي خطر چشيده بودي عباس

بر تارک جبهه نام نوراني تو

حک بود و خودت نديده بودي عباس

می آمدی و بهار در مشتت بود

دلگرمی آفتاب هم پشتت بود

وقتی که تو آمدی سرافراز شدم

صد باغ شکوفه در سرانگشتت بود

روزی که آمدی

فرشتگان

زمین را زیور بستند

و کبوتران

           گیسوان درختان را

چشمانت نگینی است

بر گستره زمان

که دیدگان خورشید را

خجل می سازد

*

تو آن اقیانوسی

                    بانو

که گستره عالم را

       پر از ستاره ساخته

                  پر از ستاره و مروارید

                    برای شهید محسن خسروی

اروندترین رود تو بودی آن روز

پر شورترین شعر سرودی آن روز

وقتی که تو را به آسمان می بردند

لبخند زدی بال گشودی آن روز

برخیز که عشق با شتاب آمد و رفت

بر قله عاشقی شهاب آمد و رفت

بر خاک شلمچه نام مسلم گل کرد

یعنی که شهید آشتاب آمد و رفت

زیباترین ستاره دریایی

ای آسمان آبی رویایی

تو از کدام قبیله تاریخی

بی اطلاع و سر زده می آیی

امشب دوباره کوچه ما تنهاست

آیا سری به خانه نمی آیی

من خسته ام ازاین دل هرجایی

وامانده ام دراین همه رسوایی

امشب بخوان دوباره برای من

شیرین ترین دوبیتی لالایی

                  1375

مردان قبیله شعله بر دوش شدند

با آتش و خاک و خون هم آغوش شدند

حالا که تمام شهر در خواب خوش است

مردان قبیله هم فراموش شدند

بیست و دو اردیبهشت سه سال پیش  پدرم در تصادف دلخراش رانندگی از دنیا رفت. این رباعی را برای سنگ مقبره اش نوشتم:  

این زرد چه بود سبز شد در دل ما

این تلخ ترین زهرکه شد حاصل ما

برخیز پدر مباد راضی باشی

از آتش گر گرفته در منزل ما

خورشید

مضایقه کرد

و من

برای یک نگاه

چشم هایم را

رها کردم

در کسوفی بی انتها

        ۷۸/۵/۲۲

دست هایت بوی یاری می دهند

بوی شب های بهاری می دهند

چشم هایت مثل دریایی عمیق

معنی شب زنده داری می دهند

مثل تنهایی، تراکم، انفجار

بوی سوز بی قراری می دهند

مثل بودن، مثل رفتن، مثل عشق

لذت صد رود جاری می دهند

در میان فصل سرما، دشت زرد

بوی آواز قناری می دهند

                             1373

نمی دانم این دل کجا رفته است

که این گونه از دست ما رفته است

چرا هق هق گریه ها دور شد

چرا چشم دلهایمان کور شد

دلم داغ والفجر در سینه داشت

دلم بغض خمپاره در چشم کاشت

میان سحر چشممان داغ بود

دل سرخمان سبز چون باغ بود

از آن خط اول از آن ارتفاع

از آن ناله وگریه و التجاء

شب ما پر از کربلا بود و عشق

سحر قلب ما نینوا بود و عشق

سحر بین سنگر پر از شور بود

سر بچه ها غرقه در نور بود

دوباره دل من بسیجی شده

شب من شبیه دوعیجی شده

دل کوچکم گشته مجنون جنگ

هوای شلمچه به دل برده چنگ

نمی دانم این دل کجا رفته است

که این گونه از دست ما رفته است

                               1377

شادم اگر از روی تو لبخند ببینم

یا از لب شیرین تو سوگند ببینم

عمری ست ترک دیده ام ازدلهره هایم

تا گرمی آن لحظه پیوند ببینم

با آن قفس ساخته از خواب و خیالات

دلخوش که تو را در قفس و بند ببینم

می خواستم از چشم تو این آینه پاک

سرسبزترین فصل خداوند ببینم

گشتم همه کوچه این شهر پر از دود

شاید که تو را نه به تو مانند ببینم

در جوش و خروشم که مبادا نشود باز

یک روز تو را ساحل اروند ببینم

آرامش توفان غریبی ای سبز

دریای عطوفتی حبیبی ای سبز

دستان نوازشگر تو می گوید

لبریز صفایی و نجیبی ای سبز

چشمان تو بوی مهربانی دارند

سرشار امیدی و عجیبی ای سبز

تو سبزتر از بهاری و می دانم

صد فصل تحمل و شکیبی ای سبز

تقدیم به لحظه های تو گرمی عشق

هر چند که گرم پر لهیبی ای سبز

با آن که شب از نیمه گذشته ست ولی

در عشق همیشه بی رقیبی ای سبز

                                          1374                          

محمد مهدی مظلوم زاده  چهل سال قطع نخاع بود. در تمام این سال ها گوشه اتاقی با وضعیتی غیر قابل توصیف زندگی را گذراند و پژوهش های فراوانی را در زمینه مردم شناسی انجام داد که حاصل آن بیش از یکصد مقاله چاپ شده و چند کتاب است. او نوروز 84 دنیا را به اهلش سپرد. این شعر مربوط به همان روزهاست. در مورد مظلوم زاده به وبلاگ golbon2.blogfa مراجعه کنید.

ای تن، تن تکیده تبدار داغ دار

ای جان تو تجلی جان های بی قرار

از کنج آن اتاقک نمدار بی چراغ

جان داده ای دوباره به خورشید این دیار

جان داده ای که زردی دل ها بپژمرد

نارنج ها شکوفه دهند از دم بهار

تو مثل یک پرنده خوشبخت پر زدی

مثل خودت، بدون پر و بال، تکسوار

برخیز باز روی دوپایت بمان، بخوان

از کازرون عشق، این شهر افتخار

اینجا نشسته ایم و به یادت شکسته ایم

باشد دوباره سر زنی از گوشه مزار  

منم عاشق کوچه های غریبت

تماشاگر نخل های نجیبت

تویی سربه زیر و همانند دریا

پریشانی و آفرین بر شکیبت

تمام تو سرشار از بوی خوبی

تمام تو و غیرت بی رقیبت

تو در تنگ چوگان غرورآفرینی

شگفتا بر آن سال های عجیبت

همیشه به یاد توام شهر خوبم

و شاپور و دریاچه دل فریبت

                                   1374

فعلا همین چهار بیت

اینجا قیامت است به من آب می دهید

یک جرعه از تبسم مهتاب می دهید

اینجا قیامت است و شب های بی فروغ

آیا به من ستاره شبتاب می دهید

من عهد کرده ام که ببوسم لب کسی

یک غنچه شکفته شاداب می دهید

حرفی نزن که خسته ام از هرچه صحبت است

چشمی برای دیدن یک خواب می دهید

تنهای تنها مثل همیشه

ترکیب تردی از جنس شیشه

جنس زمان نیست مثل مکان نیست

او از تبار خاک است و ریشه

مانند دفتر یک دفتر عشق

مانند آب است آیینه پیشه

آری دل من از جنس خاراست

یک آشنای دیرین تیشه

من هم همین را می خواهم ای دل

تنهای تنها مثل همیشه

                          آبان 71

از سال 1375 به خاطر مسایلی چند تن شکر بین من و مرحوم نصرالله مردانی شاعر همشهریمان آب شده بود که تا آخر هم ادامه داشت. یک شب خواهرم که دانشجوی ادبیات فارسی دانشگاه کازرون بود زنگ زد و گفت از سوی دانشگاهشان مسابقه شعری برای تجلیل از نصرالله مردانی برگزار شده و علاقه مندان به شرکت باید ادامه این بیت را بسرایند( تکتاز غیور عرصه ایرانی/شیرین سخن دیارمان مردانی) قرار بود نفرات برگزیده نیز جوایز خود را در مراسمی از دست آن مرحوم دریافت کنند که متاسفانه بیماری و سپس ... مانع از این کار شد. این شعر حاصل آن شب است و اکنون که امکان بازپس گیری سکه مسابقه وجود ندارد به مناسبت سالگرد ایشان تقدیم می دارم.

تکتاز غیور عرصه ایرانی

شیرین سخن دیارمان مردانی

برخیز بریز آتش عشقت را

تا شعله کشد شراره انسانی