ننوشتی آخر برایم یک نامه عاشقانه

آخر دلم را شکستی آن هم بدون بهانه 

در گوشه ای از دل من جا کرده بودی ولی تو

کردی تمام دلم را  زخمی صد تازیانه 

این قلب من بی تعارف مانند آیینه صاف است

اما برای تو دیگر در آن نمانده نشانه 

من از همان روز اول از آن نگاه نخستین

فهمیدم آخر که ما را می رانی از پشت خانه 

حتی جوابی برای آن نامه ام هم ندادی

ننوشتی آخر برایم یک نامه عاشقانه

                                          1374

اینجا رسیده ام به نگاهی که ناگهان

می ترسم از عِقاب گناهی که ناگهان

در چشم هام یک غزل تازه ریشه کرد

وقتی به چشم های سیاهی که ناگهان

پنهان نمی کنم که دلم اضطراب داشت

آن لحظه در تلاطم آهی که ناگهان 

آشوب و درد و دلهره و چالشی عمیق

می ریخت بر کبوتر چاهی که ناگهان 

اینجا منم امانت یک عصمت بزرگ

در پیچ و تاب تازه راهی که ناگهان 

آغاز می شوی و مرا تاب می دهی

با خنده های گاه به گاهی که ناگهان 

سر گیجه درتمام سرم پرسه می زند

وقتی رسیده ام به نگاهی که ناگهان