شب به خیر

امروز هم بی تو غروب کردیم

امروز هم بی تو

چه روزهای سردی

چقدر آفتاب خجالت می کشد

پیاده روها یخ زده اند

پای عابران

           لیز می خورد

و صورتشان کبود می شود

                        کبودتر

چه تاول های زشتی

       سر وا کرده اند

چه تاول های زشتی

        قارچ شده اند

چه تاول های زشتی

       لبخند می زنند

از سمت راست حرکت کنید

لطفا

حرکت کنید

زیر پایتان

مبادا

زیر پایتان

غزلی

      سکوت کرده است.

               تهران- دی ۸۵ 

و باز یک غزل خیلی قدیمی دیگر

دیشب برایم از درد می گفت

از لحظه های نامرد می گفت

از چشم های بی آب و بی چشم

از قلب های دلسرد می گفت

از کوچه های بن بست و خاکی

از کفش های ولگرد می گفت

دیشب شبیه یک قصه گو بود

از واژه های شبگرد می گفت

من بودم و دل تنهای تنها

دل قصه دل پر درد می گفت

اين هم يك شعر قديمي ديگر

حرف هايت تمام تكراري ست

واژه هايت هميشه بازاري ست

مثل آن وقتها به يادت هست؟

كار و بار تو مردم آزاري ست

دل تو لحظه اي شكوفه نداد

دل من هيات عزاداري ست

دل تو دست چشمهايت بود

دل من مايه گرفتاري ست

چشمه هايي كه در دلم جوشيد

رودهايي صميمي و جاري ست

                    به یاد بم

ای قامت پاره پاره برخیز

ای بام پر از ستاره برخیز

ما طاقت شیونت نداریم

لبخند بزن دوباره برخیز

نخل تو نجیب و سر به زیراست

ای شهر همه مناره برخیز

تو شعر بلند عشق هستی

ای ارگ به یک اشاره برخیز

هرچند که زخم دیده ای تو

با آن تن پرشراره برخیز

نام تو همیشه جاودان است

باز از پس صد هزاره برخیز

                          دی ماه 1382