تو کیستی که مرا بی بهانه دوست می داری

بهانه های مرا عاشقانه دوست می داری

تو کیستی که در این غربت غبارآلود

غروب درد مرا جاودانه دوست می داری

چقدر فصل مرا رنگ زرد پاشیدند

چقدر سبز مرا این زمانه دوست می داری

تو را عزیزتر از هر چه شعر می دانم

مرا عزیزتر از هر ترانه دوست می داری

مرا رها کن از اینجا که سخت دلتنگم

اگر که نام مرا بی کرانه دوست می داری