آتش بزن که شعله فراموش می شود
خاکستر غروب مرا پرثمر کنی

من مي كشم غرور تو را روي دوش خود
حتي اگر تمام جهان را خبر كني

از اين همه تبسم تبدار خسته ام
از اين كه باز داغ مرا بيشتر كني

شيرين ترین گناه مني مي پرستمت
كي مي شود مذاق مرا تازه تر كني

دريايي تو، مرا به ساحل مرسان

باراني تو، به خاك نازل مرسان

توفانم باش، رها كن از هرچه كه نيست

پيدايم كن، ولي به منزل مرسان