شنبه، چارشنبه
          فرق نمی کنند
پنجشنبه، دوشنبه
            بی تفاوت اند
تمام برگ های تقویم را می کنم
و بر آن یادداشت می نویسم
همه روزها سیاه است
            وقتی نباشی
کدام روز قرار گذارم؟
کدام روز قرار بگیرم؟

این که مجوز کتاب شعرت را بعد از حدود یک سال و نیم دوندگی بتوانی از وزارت ارشاد بگیری بزرگترین عیدی محسوب می شود. آن هم برای شعرهایی که برخی طی دو دهه اخیر بارها در مطبوعات، مجلات و جنگ ها چاپ شده اند. شعرهایی که وبال حس و عاطفه ام بودند و مجال نفس کشیدن را از من گرفته بودند. بالاخره مجوز "لطفاً حرکت کنید" صادر شد و نشر قو  ان شاالله تا پیش از نمایشگاه کناب آن را منتشر خواهد کرد.    

آتیش بپا می کنه نا مروت
سرتاپای آدمو می سوزونه

من که دلم یه گوشه افتاده بود
مث یه مرده فارغ از زمونه

تو اومدی اونو هوایی کردی
کشوندی دنبال خودت، بمونه!

وقتی که گفتم که چقد می خوامت
خندیدی و گفتی به من دیوونه

چشت اگه چه ناز و مهربونه
الان یه جور دیگه می چزونه

نمی دونم بگم یا نه دردمو
چشت خودش حرفا مو خوب می خونه

قرار گذاشتیم که پیشم بمونی
بعد بخونیم شعرا رو دونه دونه

یهو زیرش زدی عزیز دلم
عیب نداره پیش خودم می مونه

دوست دارم خودت اینو می دونی
تو هم اگه داری نگیر بهونه

روزای خوب تموم می شن عزیزم
نذار که داغش برامون بمونه

بازم خودت صلاحتو می دونی
خدا خودش همه چیو می دونه

هنوز همون کفتر خونگیتم
منتظرم بپاشی آب و دونه

تو عشق من می مونی تا قیامت
عشقی که قیمتش یه کم گرونه