در خيابان هاي تهران

           تكانده مي شوم

 حتي اگر شاعر باشم

*

شعرهايم را با صداي بلند

                        مي خوانم

*

خيابان هاي تهران

هر روز بالا و پايينم مي كنند

دلشوره هايي كه تعارف نمي كنند

*

خودم را جا گذاشته ام

حتي اگر شاعري باشم

كه روزي خورشيد را

در قافيه جا مي داد

*

دست هايم ميله هاي اتوبوس را

محكم چسبيده است

تا خود را برآورده سازم

من

شعرهايم را فروخته ام

تا شاعري باشم

كه شعرهايش

در انبوه مسافران مترو

*

ميان اين همه آوازهاي خارج

و بوق هاي بي سرانجام

حال شاعري بي سرزمينم

كه عشق را

بي هيچ بهانه اي مي خواند